งานฝีมือต้องมา

( ผลงานชิ้นนี้เป็นของฝากให้คนที่นับถือ)

 

วันนี้ฉันได้รับข้อความจากพี่สมัยเรียนประถมคนหนึ่ง

พี่มุกดา : ไพรแอดเฟสครูอุดมด้วยจร้า แกคิดถึง

ไพร : ขอบคุณมากค่ะ

แล้วไพรก็แอด Facebook ของครูอุดม ตามที่พี่มุกส่งมาให้ และส่งข้อความทักทายไป แล้วครูก็ตอบกลับมา

เร็วทันใจจริงโลกออนไลน์ ขอบคุณ Facebook ที่ทำให้ไพรได้เจอกับครูที่สนอตั้งแต่ ป.1 อีกครั้ง (43 ปี) ที่ไม่ได้เจอกันเลย แอบเข้าไปดูโปรไฟล์ของครู มีวิธีทำกับข้าว เก็บผัก ปลูกผักสวนครัว ไอเดียบรรเจิดเลยเรา เรื่องอะไรจะบอกไปเรื่อย ๆ จ้า

ไพร : สวัสดีค่ะ อยากไปเที่ยวสวนแม่อุดมจังเลยจ้า

ครูอุดม : อยู่ไกลเกินไปจ้า

ครูอุดม : คิดถึงๆๆจ้า คงสบายดีนะอยู่ลาว ทำงานเกี่ยวกับอะไรจ้ะ 

ไพร : เป็นเลขาอยู่โครงการก่อสร้างฯ ค่ะ

ครูอุดม : ไปอยู่ลาวแล้วสามีและลูกล่ะ

ไพร : ลูกอยู่กรุงเทพฯ คนเดียว หย่ากับสามี 10 ปีแล้วค่ะ

☺เหมือนจะคุยนานแน่เลย ไพรจึงขออนุญาตโทร MSN ไป ครูอุดมก็ยังเหมือนเดิม ไม่เหมือนคนอายุ 60 ปีเลย พูดจาก็ยังอารมย์ดี แม้จะเล่าเรื่องซีเรียส ครูอยู่กับหลานชาย 1 คน ใช้ชีวิตพอเพียงกับเงินบำนาญได้อย่างสบายไปอีกนานเลย เราสองคนคุยกันประมาณหนึ่งชั่วโมง จนหลานหลับคาตักเป็นหน็บขา จึงต้องย้ายไปนอนเตียง จึงต้องหยุดคุย (คุยเก่งทั้งสองคน555) ยังคุยไม่จบเดี๋ยวมีต่ออีก

👍ทำไมงานฝีมือต้องมา ก็เพราะ "ครูอุดม ไชยพรม" คนนี้ที่สอนวิชาการงานพื้นฐานอาชีพ ตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.6 แล้วจะไม่ให้พสกเราเก่งได้อย่างไรล่ะ

                            ( ผลงานของฉันในวันว่าง ๆ )

💃ฉันไม่ใช่แม่ศรีเรือนแต่ก็ทำงานฝีมือ อาหารได้ ภูมิใจตัวเองมาก ไม่เสียแรงที่ครูอุดมสอนมา ครูสอนตั้งเต่การเย็บมือ เช่น การเนา สอยผ้า การใช้จักรแบบถีบ  การปักชื่อ ปักลาย และการถักด้วยเข็มโครเชต์ 

❤ฉันได้รับเงินจากงานปักชื่อบนเสื้อนักเรียน เขียนและปักเอง

❤ฉันได้ความภูมิใจที่ถักผ้าปูโต๊ะ ที่รองแก้ว ซองมือถือเป็นของขวัญให้เพื่อนและคนที่นับถือ

ขอบคุณครูอุดมที่ให้ความรู้และยังรักและคิดถึงศิษย์คนนี้เสมอ ฝากติดตามเพจของครูอุดมด้วยนะค่ะ👇

👉 https://www.facebook.com/Baanmaedom/

 ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เข้ามาอ่านให้กำลังใจนะคะ

ด้วยรักจากใจ

พนิดา พุกคุ่ย

#เปิ้ลอยากเล่า